Bieszczady

Dzień po długim górskim przejściu można spędzić inaczej: jadąc między drewnianymi cerkwiami i dawnymi świątyniami. Właśnie odpoczynku dla nóg szukałem podczas takiej wycieczki. Poniżej proponuję wybór czterech obiektów. Dojazdy między nimi zaplanuj osobno.

Z Mucznego można połączyć wejście na wieżę Jeleniowatego z przejściem przez miejsce pamięci na Brenzbergu. Tak wyglądał mój wariant: najpierw strome podejście, potem panorama, leśny odcinek i powrót do miejscowości. Ważne, żeby nie pomylić go z samą ścieżką Brenzberg.

Torfowisko Tarnawa proponuje spokojniejsze Bieszczady: kładki, trawy i przyrodę, której nie poznaje się w biegu. W relacji uczciwie przyznaję, że bez zainteresowania roślinami taki krajobraz może wydać się monotonny. Podpowiadam, na co patrzeć, jak dojechać i który wariant pokazuje mapa.

Zagroda żubrów pod Mucznem była dla mnie krótkim przystankiem między górskimi wycieczkami. Zadaszone punkty obserwacyjne pozwalają przyjrzeć się zwierzętom bez wchodzenia na ich teren. Przed przyjazdem trzeba jednak sprawdzić dostępność: regionalny portal turystyczny informuje o zamknięciu zagrody.

Najkrótsze popularne podejście do Chatki Puchatka prowadzi żółtym szlakiem z Przełęczy Wyżnej. Wejście przez las kończy się panoramą Połoniny Wetlińskiej. Opisuję też zejście, które wybrałem do Brzegów Górnych, oraz ważną różnicę: to przejście między dwoma punktami, nie pętla do samochodu.

Bieszczadzka Kolejka Leśna startuje z Majdanu koło Cisnej. Przejazd do Balnicy jest dobrym pomysłem na spokojniejszy dzień pomiędzy wyjściami na połoniny. Najpierw wybierz konkretny kurs i kup bilet, a dopiero potem układaj resztę planu — trasy i terminy zależą od sezonu.

Rawki dają szerokie widoki, a Krzemieniec dokłada do wycieczki leśny odcinek i spotkanie trzech granic. Najwygodniej rozdzielić te dwa cele: najpierw zaplanować wejście na Małą i Wielką Rawkę, a dopiero potem zdecydować, czy wystarczy czasu i sił na dojście do trójstyku.