SnowRunner na jesienne wieczory. W teren, gdy za oknem ciemno

Na SpotBOX sporo miejsca poświęcam podróżom, spacerom i odkrywaniu ciekawych miejsc. Lubię ten moment, kiedy droga skręca za wzgórze i jeszcze nie wiadomo, co będzie dalej. SnowRunner potrafi obudzić podobną ciekawość. Tyle że tutaj przed kolejnym zakrętem trzeba czasem najpierw wyciągnąć samochód z koleiny.

Najbardziej podoba mi się to, jak pojazdy zachowują się w terenie. Można po prostu patrzeć na pracujące zawieszenie, koła zapadające się w błocie i kabinę przechylającą się podczas przejazdu. W połączeniu z lasem, wodą i światłem daje to świetny efekt.

W dużym uproszczeniu: trzeba gdzieś dojechać i coś przewieźć. Dostarczyć ładunek, dotrzeć do wskazanego miejsca, pomóc unieruchomionemu pojazdowi. Do dyspozycji są terenówki i ciężarówki, a kolejne zadania pozwalają rozwijać własną flotę.

Brzmi prosto, dopóki nie spojrzy się na drogę.

Na mapie odległość może wydawać się niewielka. Po drodze są jednak podmokłe odcinki, strome podjazdy i przejazdy, na których trzeba uważać na każdy ruch kierownicą. Dochodzą do tego paliwo, wybór odpowiedniego samochodu i pytanie, czy z ładunkiem uda się wrócić tą samą trasą.

To właśnie planowanie sprawia, że zwykły transport potrafi tak wciągnąć. Najkrótsza droga bywa kusząca, ale dłuższy objazd może oszczędzić późniejszego wyciągania ciężarówki z bagna.

Fizyka jest dla mnie największą zaletą SnowRunnera. Szczególnie przy powolnej jeździe widać, ile dzieje się z samochodem.

Jedno koło wpada w zagłębienie, drugie wspina się na przeszkodę. Zawieszenie pracuje, nadwozie się przechyla, a pojazd trzeba ostrożnie prowadzić dalej. Na nierównej drodze zaczynasz patrzeć na podłoże tuż przed kołami. Wystarczy źle dobrać tor jazdy, żeby stabilnie wyglądający samochód znalazł się w mało wygodnej pozycji.

Duża ciężarówka zachowuje się inaczej niż mniejsza terenówka. Znaczenie ma też obciążenie. Szczególnie na pochyłościach łatwo zauważyć, że wieziony ładunek wpływa na cały zestaw.

Bardzo lubię takie detale. Dzięki nim kilka metrów przejazdu przez kamienie lub głęboką koleinę może być ciekawsze niż długa jazda po równej drodze. Można się zatrzymać, obrócić kamerę i dokładnie obejrzeć, jak samochód układa się na przeszkodzie.

Błoto w tej grze wygląda znakomicie. Mokra powierzchnia, rozjeżdżone koleiny i ślady kół sprawiają, że niemal odruchowo szuka się suchego kawałka drogi.

Podczas jazdy szybko okazuje się, jak duże znaczenie ma podłoże. Samochód zwalnia, koła zaczynają się zakopywać, a dokładanie gazu może jeszcze pogorszyć sytuację. Trzeba spróbować innego ustawienia kół, spokojniejszej jazdy albo skorzystać z wyciągarki.

Podoba mi się, że gra skłania do obserwowania takich drobiazgów. Gdzie grunt wygląda na twardszy? Czy uda się ominąć najgłębszą koleinę? Czy ten samochód w ogóle nadaje się na wybraną trasę?

A kiedy koła wreszcie łapią przyczepność i pojazd rusza, od razu wiadomo, dlaczego tyle osób potrafi spędzać przy SnowRunnerze długie godziny.

Równie dobrze wypada woda. Światło na powierzchni, odbicia i roślinność przy brzegu tworzą bardzo przekonujący widok. Na załączonych zrzutach szczególnie podoba mi się połączenie rozlewiska z zamglonym lasem.

Podczas przeprawy trzeba jednak patrzeć również na to, gdzie się jedzie. Znaczenie mają głębokość, nurt i podłoże pod wodą. Nawet po pokonaniu zalanego odcinka pozostaje jeszcze wydostanie się na brzeg, który może być stromy i rozmokły.

W takich miejscach najlepiej widać, jak dobrze współpracują ze sobą fizyka pojazdu i teren. Koła szukają oparcia, zawieszenie reaguje na nierówności, a samochód powoli zmienia położenie. Świetnie się to ogląda.

Mapy mają dużo uroku. Krzywe drzewa, trawy przy wodzie, kamienie i nierówne pobocza sprawiają, że otoczenie wygląda wiarygodnie. Do tego dochodzą mgła i światło, które potrafią zupełnie zmienić odbiór tego samego fragmentu drogi.

To dobry temat dla kogoś, kto lubi fotografować podczas wycieczek. W SnowRunnerze też można poszukać kadru: ustawić samochód wśród drzew, pokazać przeprawę z boku albo uchwycić przechył na trudnym odcinku.

Zdjęcia w tym artykule pochodzą z mojej rozgrywki. Dobrze pokazują, co najbardziej przyciąga mnie do tej gry — samochody w otoczeniu, które aż chce się obejrzeć z bliska.

Same pojazdy również zasługują na uwagę. Wystarczy przyjrzeć się GMC MH9500: dużej masce, kołom, ramie i kabinie. Takie ciężarówki mają charakter, a oglądanie ich później w błocie daje sporo frajdy.

W garażu można dobierać dostępne dla danego modelu części i wyposażenie. Opony, zawieszenie czy napęd mają znaczenie podczas kolejnego wyjazdu. Jest więc powód, żeby wrócić do samochodu, coś zmienić i ponownie spróbować przejazdu, który wcześniej sprawiał trudność.

GMC MH9500 — przygotowanie samochodu to część zabawy.

SnowRunner wymaga cierpliwości. Jeśli ktoś chce od razu pędzić przed siebie, pierwsza głęboka koleina może go zdenerwować. Mnie właśnie to powolne pokonywanie przeszkód najbardziej przekonuje. Trzeba przyjrzeć się sytuacji, wybrać sposób przejazdu i sprawdzić, czy pomysł zadziała.

Można grać samemu albo we współpracy online, w grupie do czterech osób. Wspólny transport i pomoc przy zakopanym samochodzie dają dodatkowy powód, żeby wybrać się w trasę.

Dla mnie to bardzo udane połączenie motoryzacji i odkrywania terenu. Największe wrażenie robią fizyka, praca zawieszenia oraz błoto i woda. A kiedy za oknem jest zimno i ciemno, możliwość ruszenia leśną drogą z kubkiem czegoś ciepłego pod ręką ma swój urok.