Levada do Rei (PR18): trasa do Ribeiro Bonito i powrót

Na Levada do Rei warto przestać myśleć o lesie jak o odcinku do przejścia przed atrakcją. Gęsta roślinność, wilgotne skały i płynąca przy ścieżce woda są tu dużą częścią wycieczki. Ribeiro Bonito daje finał, ale nie unieważnia wszystkiego po drodze.

Przy takim krajobrazie łatwo iść wolniej, niż zakłada czas z mapy. Zatrzymujesz się przy zakręcie kanału, robisz zdjęcie, przepuszczasz ludzi na węższym odcinku. Dlatego krótką nazwę „lewada” lepiej od razu zamienić na konkretny plan drogi tam i z powrotem.

Według Visit Madeira szlak ma 5,3 km w jedną stronę i 10,6 km łącznie, a orientacyjny czas wynosi 3 godziny 30 minut. Początek znajduje się przy instalacji wodnej w Quebradas, w São Jorge, a celem jest Ribeiro Bonito. Karta określa trudność jako umiarkowaną.

Różnica wysokości skrajnych nie jest skumulowanym przewyższeniem całej wycieczki. Oficjalna długość również nie obejmuje każdego możliwego dojścia od miejsca, w którym ostatecznie zaparkujesz.

W nawigacji szukaj początku PR18 Levada do Rei w Quebradas/São Jorge. Samo Ribeiro Bonito jest celem pieszej wycieczki, nie wygodnym adresem końcowym dojazdu. Auto pozostaw tylko tam, gdzie jest to dozwolone, bez zajmowania drogi obsługującej miejscowe obiekty.

Mapa wskazuje start podany przez Visit Madeira. Nie przedstawia przebiegu ścieżki ani pliku GPX — na wędrówkę potrzebujesz właściwej mapy szlaku, najlepiej zapisanej również offline.

Początek pozwala wejść w rytm lewady: ścieżka biegnie przy wodzie, a krajobraz stopniowo staje się bardziej leśny. Dalej uwagę przyciągają nie tylko duże drzewa, ale też rośliny na skale i wokół kanału. To dobry szlak dla kogoś, kto naprawdę lubi oglądać detale lasu, nie tylko szybko dotrzeć do panoramy.

Na mokrych odcinkach, również w rejonie spływającej przy przejściu wody, schowaj aparat przed zmianą pozycji. Ważniejsze jest stabilne postawienie stopy niż zachowanie jednego ciągłego nagrania. Jeśli spotkasz grupę idącą z przeciwka, zaczekaj w szerszym miejscu zamiast próbować mijać wszystkich przy samej krawędzi.

Ribeiro Bonito daje wrażenie wejścia głębiej w wilgotną, osłoniętą część wyspy. To dobry moment na odpoczynek, ale także na kontrolę czasu. Masz za sobą dojście, a nie zakończoną wycieczkę; przed Tobą pozostaje kilka kilometrów powrotu.

Niewielkie wahania wysokości mogą uśpić czujność. Umiarkowana trudność w karcie nie oznacza równej, szerokiej alejki na całej długości. Śliskość, wąskie miejsca i ekspozycja zbocza mają znaczenie także dla osób w dobrej kondycji.

Nie przedstawiałbym całego szlaku jako dostępnego dla wózka ani odpowiedniego dla każdego dziecka bez oceny warunków i możliwości grupy. Przy obawie przed wysokością ważniejszy jest charakter przejścia niż suma kilometrów. Po intensywnych opadach również leśna trasa może wymagać rezygnacji z wyjścia.

Karta PR18 w Visit Madeira prowadzi do oficjalnej rejestracji wejścia. W odczycie z 17 września 2026 podaje taryfę 4,50 euro dla osoby powyżej 12 lat i zwolnienie dla dzieci do 12 lat włącznie. Rejestracja i status szlaku to osobne sprawy — wykupione wejście nie uchyla bieżącego zakazu przejścia.

Przed wyjazdem sprawdź komunikaty IFCN. Zabierz buty z dobrą przyczepnością, kurtkę, wodę i coś do jedzenia. Na wilgotnym szlaku warto również zabezpieczyć telefon i dokumenty. Cienka warstwa chroniąca od wody przyda się bardziej niż przekonanie, że „przecież idziemy tylko wzdłuż kanału”.

Rei ma prostszą organizację powrotu, bo wracasz do miejsca startowego. Furado pozwala przejść między dwiema lokalizacjami, ale wymaga transferu z Porteli. Wybór zależy więc nie tylko od zdjęć, lecz także od tego, czy chcesz zamknąć dzień przy tym samym parkingu.

Na Levada do Rei zostawiłbym sobie czas na patrzenie. Jej najlepszą częścią nie jest wyłącznie moment dotarcia do Ribeiro Bonito, lecz stopniowe zanurzanie się w las — i powrót, podczas którego te same zakręty kanału widać już z innej strony.