Turystyka

Madera nie jest zwykłą wyspą na wakacje. To nie jest kierunek, w którym leci się tylko po plażę, hotelowy basen i drinka z palemką. Madera potrafi dać coś znacznie mocniejszego: poranek ponad chmurami, mgłę w lesie wyglądającym jak scena z horroru, czarną plażę pod pionowymi górami, wodospad przy drodze, serpentyny bez końca i szlak, na którym po kilku minutach rozumiesz, że zdjęcia z Internetu wcale nie przesadzały.

Są na Maderze miejsca, które pojawiają się w niemal każdym przewodniku. Cabo Girão, Pico do Arieiro, Fanal czy Porto Moniz zna praktycznie każdy turysta odwiedzający wyspę. Są jednak również takie zakątki, które mimo niezwykłego położenia pozostają nieco w cieniu największych atrakcji. Jednym z nich jest Achadas da Cruz.

Są miasta, które odwiedza się dla zabytków. Są też takie, do których jedzie się dla widoków. Funchal działa trochę inaczej. Stolica Madery nie próbuje nikogo na siłę zachwycać. Nie krzyczy neonami, nie atakuje tłumem atrakcji i nie udaje wielkiej metropolii. Zamiast tego daje coś, czego dziś coraz bardziej brakuje - atmosferę.

Na Maderze bardzo łatwo przyzwyczaić się do widoków. Po kilku dniach przestają dziwić wodospady przy drogach, zielone góry i chmury wiszące nad oceanem. Ale są miejsca, które mimo wszystko zatrzymują człowieka na dłużej. Ilhéus da Ribeira da Janela to właśnie jedno z nich.

Najpierw widzisz ciemny piasek i spokojne fale oceanu. Chwilę później podnosisz wzrok i dostrzegasz zielone góry schodzące niemal prosto do wody, wodospady ukryte we mgle i chmury zawieszone nad wybrzeżem. Seixal na Maderze to jedno z tych miejsc, które wygląda bardziej jak filmowy kadr niż prawdziwa plaża.

Są miejsca na Maderze, które pojawiają się w niemal każdym przewodniku. Pico do Arieiro, Las Fanal czy półwysep św. Wawrzyńca regularnie przewijają się w mediach społecznościowych i na listach "must see". A potem nagle trafiasz do Ponta do Pargo - na zachodni kraniec wyspy - i zaczynasz się zastanawiać, dlaczego tak mało osób mówi o tym miejscu.

Na początku widzisz zwykłą asfaltową drogę, która z czasem zamienia się w wąską ścieżkę biegnącą tuż obok levady. Kilkanaście minut później idziesz już przez wilgotny tunel zieleni, nad głową wyginają się stare drzewa. Obok płynie krystalicznie czysta woda, a z oddali słychać huk wodospadu. Levada do Risco i 25 wodospadów na Maderze to jeden z tych szlaków, które potrafią zachwycić klimatem i przyrodą, choć momentami można odnieść wrażenie, że ich popularność trochę wyprzedziła rzeczywistość.

Są takie szlaki na Maderze, które zachwycają panoramami już od pierwszej minuty. Są też takie, które budują klimat powoli. Levada do Rei należy właśnie do tej drugiej kategorii.

Są miejsca, które wyglądają dobrze na zdjęciach. I są też takie, które nawet najlepszym kadrem nie oddają tego, co naprawdę dzieje się na miejscu. Pico do Arieiro na Maderze należy właśnie do tej drugiej kategorii.

Na Maderze są trasy, które oferują jeden spektakularny widok. Levada do Furado (PR10) działa inaczej – to ciągła podróż przez jeden z najpiękniejszych lasów Europy, gdzie klimat zmienia się co kilkaset metrów. Mgła, wodospady, skalne półki i soczysta zieleń – wszystko w jednym szlaku. To właśnie tutaj najłatwiej zrozumieć, dlaczego Madera nazywana jest "zieloną wyspą".

Na Maderze nie brakuje spektakularnych miejsc, ale jedno z nich wyróżnia się szczególnie. Curral das Freiras to dolina ukryta między stromymi ścianami gór, do której przez wieki nie prowadziła żadna droga. Dziś przyciąga turystów widokiem, który trudno porównać z czymkolwiek innym na wyspie.

Są na Maderze miejsca, które trudno opisać jednym zdjęciem. Bo tu wszystko dzieje się naraz – chmury suną po górach, wodospad spada prosto przy drodze, a na wzgórzu stoi samotna kaplica, jakby zawieszona między niebem a ziemią. São Vicente to jedno z tych miejsc, które potrafi zatrzymać na dłużej, choć wielu turystów tylko przez nie przejeżdża.

Mgła wchodzi między drzewa tak gęsto, że po kilku krokach tracisz orientację. Cisza robi się nienaturalna, a powykręcane konary przypominają postacie, które tylko czekają, aż się odwrócisz. Las Fanal na Maderze nie wygląda jak popularna atrakcja turystyczna. Bardziej jak scena z filmu grozy. I właśnie dlatego przyciąga.

Są miejsca, które wyglądają dobrze na zdjęciach. I są takie, które w rzeczywistości robią dużo większe wrażenie. Vereda do Larano należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. Ten szlak nie jest tak popularny jak PR8 na Półwyspie św. Wawrzyńca. Nie znajdziesz tu tłumów ani kolejek do zdjęć. Ale dostaniesz coś innego — surową, dziką Maderę i widoki, które momentami wyglądają nierealnie.

Na Maderze są miejsca, które wyglądają jak z pocztówki. I są takie, które wyglądają jak z innej planety - Półwysep św. Wawrzyńca to zdecydowanie ta druga opcja. Surowe klify, brak zieleni, czerwono-brązowe skały i wiatr, który potrafi zmienić zwykły spacer w prawdziwą przygodę. To jeden z najbardziej charakterystycznych szlaków na wyspie – i jeden z tych, które zostają w głowie na długo po powrocie.

Miś Uszatek, Reksio, Bolek i Lolek — te postacie zna niemal każdy. Towarzyszyły porankom, popołudniom i wieczorom całych pokoleń. Dla wielu były pierwszym kontaktem z animacją, opowieścią i emocją. Ale miejsce, w którym te bajki naprawdę powstawały, przez lata pozostawało w cieniu samych bohaterów. Dziś Studio Filmów Rysunkowych znów zaprasza do środka — i robi to w sposób, który potrafi zaskoczyć nie tylko dzieci.

Kilka chwil ciszy, śnieg pod butami i światło, które zmienia wszystko. Tak wyglądał zimowy zachód słońca widziany z grzbietu Klimczoka i Szyndzielni.

Jeszcze kilka lat temu to miejsce miało być wizytówką Częstochowy. Ambitnym projektem, który połączy sacrum, turystykę i nowoczesną rozrywkę. Dziś przypomina plan filmowy po apokalipsie. Betonowe ruiny, połamane makiety, zarośnięte alejki i cisza, której nie zagłusza już nic — nawet wiatr.

Są plecaki, które tylko przenoszą rzeczy, i są takie, które realnie zmieniają komfort jazdy. Deuter Race Air należy do tej drugiej grupy. Po kilku dniach testów na asfaltach, podjazdach i szutrach mam jedno wrażenie: w tej wadze i wentylacji trudno dziś znaleźć coś bardziej dopracowanego dla aktywnych rowerzystów.

Pierwsze opady śniegu odmieniły Częstochowę w zaledwie kilka godzin. Park im. Staszica, zazwyczaj pełen jesiennych barw, zamienił się w bajkową, białą scenerię z miękkim puchem na drzewach i alejkach. 26 listopada 2025 roku to miejsce wyglądało jak kadr z zimowej pocztówki. Zobacz, jak zapisał się pierwszy dzień tegorocznej zimy.

Jesień w Ojcowskim Parku Narodowym to spektakl, którego nie da się powtórzyć nigdzie indziej. Gdy Dolina Prądnika zaczyna mienić się odcieniami złota, pomarańczy i czerwieni, cały krajobraz wygląda jak żywy obraz – spokojny, pełen światła i przyciągający jak magnes. To jeden z tych momentów, kiedy natura robi największe wrażenie, a zwykły spacer zamienia się w małą podróż, którą zapamiętuje się na długo.

Odwiedziłem Rugię kilka miesięcy temu. Dopiero po obejrzeniu filmu "Heweliusz" wróciłem do swoich zdjęć i nagrań i zrozumiałem, że wiele miejsc na tej wyspie pokazuje Bałtyk dokładnie tak, jak widzimy go w filmie — potężny, surowy i nieprzewidywalny. Jeśli ktoś szuka pomysłu na wakacje 2026, Rugia jest jednym z najciekawszych kierunków w naszej części Europy.

To jedna z tych tras, po których naprawdę czuć Śląsk – ten zielony, spokojny i pełen historii. Czerwony szlak rowerowy nr 1 prowadzi z Katowic do Pszczyny, przecinając parki, lasy i malownicze okolice. Idealny pomysł na weekendowy wypad – niezależnie od tego, czy jeździsz rekreacyjnie, czy trenujesz długie dystanse.

Jedna z tych tras, po których chcesz od razu wrócić — tylko po to, by przejechać ją jeszcze raz. Start w Żarkach Letnisko, potem Mirów, Bobolice, Morsko i meta w Zawierciu. W jeden dzień zobaczysz dwa zamki, fragment Orlich Gniazd i najpiękniejsze jurajskie lasy. Jura Krakowsko-Częstochowska w pełnej krasie — na rowerze wygląda jeszcze lepiej niż na zdjęciach.

Kiedy jedziesz z Katowic w stronę Tarnowskich Gór, trudno się spodziewać, że tuż obok znajdziesz miejsce jak z francuskiej bajki. Park w Świerklańcu, zwany nie bez powodu "małym Wersalem", to jedno z tych miejsc, w których historia, sztuka i przyroda spotykają się w idealnych proporcjach. Byliśmy tam – i trudno się dziwić, że dla wielu mieszkańców Śląska to ulubiony kierunek weekendowych spacerów.