Las Fanal na Maderze: mgła, stare drzewa i spacer bez pośpiechu

Fanal wyglądał, jakby ktoś usunął z krajobrazu wszystko poza kilkoma drzewami. Dalsze pnie znikały, bliższe miały coraz wyraźniejsze kształty. Dopiero człowiek w tle pozwalał ocenić ich wielkość. Na zdjęciu trudno uwierzyć, że taki obraz powstał w środku dnia, a nie na planie filmu.

Najbardziej lubię tutaj właśnie brak nadmiaru. Nie trzeba szukać szerokiej panoramy ani czekać, aż cały las zmieści się w jednym ujęciu. Jedno drzewo, fragment mokrej trawy i mgła wystarczą. Określenie „jak z horroru” opisuje nastrój zdjęć, nie rzeczywiste zagrożenie ze strony lasu.

Fanal leży na wyżej położonej części zachodniej Madery, przy drodze ER209. Przy samochodowej wycieczce wybierz oznaczone miejsce postoju w rejonie lasu, a nie dowolny punkt z nazwą Fanal na mapie. Nie zostawiaj samochodu na pasie ruchu ani przy mijance tylko dlatego, że z pobocza dobrze widać drzewo.

Wjazd z wybrzeża może oznaczać nagłą zmianę widoczności i temperatury. Gdy droga wchodzi w chmurę, zwolnij i zostaw więcej czasu na dojazd. Piękne słońce nad oceanem nie jest obietnicą takiej samej pogody na płaskowyżu.

Krótka wizyta fotograficzna nie oznacza przejścia PR13. Można zobaczyć charakterystyczny krajobraz w rejonie postoju i wrócić do samochodu, nie wyruszając na wielogodzinną trasę. Długość takiego spaceru zależy od wybranego przejścia i warunków.

Oficjalny szlak PR13 Vereda do Fanal prowadzi z Assobiadores do Fanal. Visit Madeira podaje 10,8 km i około 4 godzin dla trasy liniowej. To nie czas spaceru wokół kilku drzew ani dystans zamkniętej pętli z powrotem na ten sam parking.

Przed wyborem PR13 sprawdź kartę szlaku Visit Madeira oraz aktualne komunikaty i zasady rejestracji wejścia. Nie przenoś automatycznie zasad dotyczących klasyfikowanej trasy na każdy krótki postój przy lesie.

Niska chmura potrafi stworzyć świetne warunki do fotografowania, lecz nie jest powodem, żeby iść coraz dalej bez planu. We mgle podobne drzewa przestają być dobrymi punktami orientacyjnymi. Trzymaj się wyznaczonych przejść i zawróć, zanim droga powrotna stanie się niepewna.

Nie kierowałbym się zasadą „im gorsza pogoda, tym lepiej”. Mgła bez silnego wiatru to inna sytuacja niż wichura, ulewa czy ostrzeżenie o niebezpiecznych warunkach. Stanowisko przy drzewie nie jest warte narażania się na spadające gałęzie. Komunikaty IFCN mają pierwszeństwo przed fotograficznym planem.

W Fanal można przyjechać po mgłę. Nie trzeba przyjeżdżać pomimo ostrzeżeń pogodowych.

Przydadzą się buty z przyczepną podeszwą, kurtka chroniąca przed wilgocią i warstwa cieplejsza niż ta, którą nosisz na plaży. Mokra trawa oraz błoto nie stają się mniej śliskie od tego, że samochód stoi blisko. Telefon z mapą offline pomaga w orientacji, ale nie zastępuje obserwowania drogi.

W fotografii warto zostawić trochę pustego tła. Zamiast podchodzić do każdego pnia, można poczekać, aż mgła odsłoni jego kształt. Nie wchodź na drzewa i nie rozdeptuj roślinności dla podobnego ujęcia. Sylwetki innych spacerujących mogą pokazać skalę, lecz ich spokój jest ważniejszy niż ustawienie sceny.

Przy samochodowym zwiedzaniu zachodniej części wyspy Fanal można zestawić z wybrzeżem w rejonie Seixal. Zostaw jednak swobodę kolejności: pogoda i widoczność powinny decydować, czy najpierw jedziesz wyżej, czy zostajesz nad oceanem.

Dla mnie Fanal pozostał przede wszystkim doświadczeniem ciszy i ograniczonej widoczności. To dobry przykład miejsca, w którym mniej krajobrazu na zdjęciu potrafi powiedzieć więcej.