Luboń Wielki przez Perć Borkowskiego: trasa z Rabki-Zarytego

W tej wycieczce ważniejszy od samego zdobycia szczytu był dla mnie przebieg żółtej trasy. Kamienie zmieniają zwykły marsz w szukanie kolejnego wygodnego przejścia. Nie ma sensu sprowadzać tego do liczby kilometrów: ten sam odcinek na mokro i na sucho może zająć zupełnie inny czas.

Mapa i parametry dotyczą wariantu przez Perć Borkowskiego z powrotem niebieskim szlakiem. Nie jest to zapis GPS mojej wycieczki. Na całość z odpoczynkiem przyjąłbym 3–4 godziny lub więcej. Mokre kamienie i oblodzenie wyraźnie zmieniają tempo; czasu z planera nie traktuj jako normy do osiągnięcia.

Żółty szlak na Perć Borkowskiego zaczyna się od strony Rabki-Zarytego. Ustal parking i dojście do oznaczeń przed wyjściem. Przy pętli wracającej inną drogą ważne jest także miejsce zakończenia niebieskiego szlaku — pozostaje jeszcze odcinek dojścia do samochodu.

Nie pomyl zejścia do Zarytego z innym niebieskim dojściem w rejonie Lubonia. Sam kolor nie rozstrzyga kierunku. Na drogowskazie potrzebujesz konkretnej miejscowości, a na mapie pełnego przebiegu do punktu startowego.

Na żółtym szlaku pojawiają się duże kamienie, nierówne stopnie i miejsca, gdzie przydaje się podparcie ręką. Oznakowanie wyznacza drogę przez teren, a nie linię, którą można bezrefleksyjnie pokonywać w stałym tempie.

Nie musisz przeskakiwać z głazu na głaz ani naśladować osoby idącej przed Tobą. Szukaj stabilnego oparcia i zostaw odstęp. Duży, luźny plecak utrudnia ruch, podobnie jak przedmiot trzymany w ręce. Aparat najlepiej schować na trudniejszym fragmencie i wyjąć po zatrzymaniu.

Po deszczu oraz przy oblodzeniu skalny odcinek wymaga znacznie większej uwagi. Gdy warunki nie odpowiadają przygotowaniu grupy, wybierz inną trasę na szczyt albo zrezygnuj z podejścia. Żółte oznaczenie nie stanowi kategorii łatwości.

Na szczycie znajduje się charakterystyczne schronisko PTTK. Po podejściu jest naturalnym miejscem na przerwę i posiłek, ale napój oraz zapas jedzenia warto mieć już od dołu. Oferta i godziny działania mogą zmieniać się niezależnie od dostępności szlaku.

Zostaw czas na pobyt na górze, nie tylko dotarcie do tabliczki. Przy długim oczekiwaniu na jedzenie albo pogarszającej się pogodzie rozsądniej skrócić przerwę niż przesuwać cały powrót na późny wieczór. Szczyt jest dopiero połową wycieczki, jeśli wracasz pieszo.

Wybrałem niebieską drogę w stronę Zarytego. Zmiana wariantu urozmaica wycieczkę i pozwala nie schodzić po najbardziej kamienistym odcinku podejścia. Nie znaczy to jednak, że całe zejście można pokonać bez uwagi: korzenie i wilgotna ziemia także potrafią być śliskie.

Przy planowaniu pętli sprawdź połączenie końców szlaków przy zabudowaniach. Zaryte ma kilka dogodnych punktów startowych, ale wyjście i powrót muszą spotkać się przy Twoim samochodzie. Wcześniejsze obejrzenie końcówki na mapie oszczędza szukania drogi po zejściu.

Z Przełęczy Glisne na szczyt prowadzi szlak czerwony, nie czarny. Zestawienie tras podaje około 2,1 km i 400 m podejścia. Krótszy dystans nie oznacza łagodniejszego profilu: nachylenie jest istotnym elementem tej drogi.

To inny początek wycieczki niż Rabka-Zaryte. Nie należy dokładać Glisnego jako spontanicznego zejścia, jeżeli samochód pozostał po przeciwnej stronie. Wybór alternatywy ma sens wtedy, gdy od początku obejmuje również powrót i transport.

Wybierz buty o przyczepnej podeszwie, ubiór dostosowany do postoju na górze i mapę dostępną również bez zasięgu. Sprawdź wskazówki GOPR dla turystów, a plan przejścia przekaż bliskiej osobie.

Zasady interpretowania oznaczeń znajdziesz w artykule o kolorach szlaków. Luboń Wielki poleciłbym przede wszystkim dla drogi przez skały, nie jako kolejny szczyt do odhaczenia. W dobrych warunkach daje dużo satysfakcji; nie musi być koniecznie zrobiony właśnie tego dnia, kiedy pada.